Sebep Asabiyeti Ne Demek?
Bir Kırılma Noktasında Kendimi Keşfetmek
—
Bir Gün, Her Şeyin Çok Fazla Olduğu O An
Kayseri’nin soğuk bir kış sabahıydı. Havanın soğukluğu, tüm şehri bir buğuyla sarhoş etmişti. Bense, içimde bir buğuyla, bir duygusal karmaşayla adeta boğuluyordum. O gün, sabah saatlerinde bir anda ortaya çıkan sinir bozukluğu ve içimdeki patlayan asabiyetin ne kadarını kontrol edebileceğimi düşündüm. Bazen her şeyin üst üste geldiği anlar olur ya, o gün benim için de tam olarak böyle bir an oldu. Sebep asabiyeti ne demek? Bunu sormak zorunda kaldım.
Bütün gün bir sinir hali içindeydim. Birinin bana söyledikleri, bir başkasının yaptığı bir şey, ya da daha doğrusu hiçbir şeyin yolunda gitmiyor gibi hissetmem… Her şeyin birikmesi, her şeyin bana baskı yapması beni gerginleştiriyordu. Bütün bunların bana neden olduğunu sorgularken, aslında bir şeyin farkına vardım: Aslında ben de fark etmeden her şeyi birikmiş halde içimde tutuyordum. Kayseri’nin karlı yollarında yürürken, bu sorunun cevabını bulmanın peşindeydim. İçimdeki kırılma noktası beni, bu asabiyetin aslında neye dayanıyordukunu anlamaya itiyordu.
—
Bir Konuşmanın İçinde Gizli Asabiyet: Aniden Patlayan Bir Duygu
O gün, akşam saatlerinde bir arkadaşım aradı. Telefonu açtım ama konuşmaya başlamadan önce, içimde bir şeylerin bana bağırdığını duydum. Kendisinin hiç bilmediği bir şey vardı: İçimdeki asabiyet. Zihnime neler geldiğini anlatamam, o kadar çok düşünce vardı ki… Her şey birikti, birikti ve şimdi patlamaya hazır gibiydi. Arkadaşımla konuşurken, önce normal gibi görünen kelimelerim aniden bozuldu. Sinirli bir şekilde cevap vermeye başladım. O kadar hızlı ve sertti ki, kendimi durdurmaya bile çalışmadım. İçimdeki kıpırdanmalar bir türlü durmak bilmiyordu.
“Bir dakika, ben neden böyleyim?” diye sordum kendi kendime. Arkadaşımın söylediklerine bile hemen karşılık veriyor, onun söylediklerini duymamaya başlıyordum. Konuşmalarımız gitgide geriliyordu. Ben sadece bir anda, içinde kaybolduğum bu gerginlikten ne yapacağımı bilemiyordum. O kadar gergindim ki, birkaç kelimenin arasında kayboluyordum. O an, sanki bir patlama noktasına gelmiştim.
İçimdeki bu sinir hali, her geçen dakika arttı. Kendi içimde bu duygularla boğuşurken, ona “Sebep asabiyeti ne demek?” diye soramıyordum. O da bana kızdı, ben de ona. Aslında bu kırılma noktasını fark ettiğimde, sadece o anı, o anda yaşadığımı düşündüm.
—
Duygusal Bir Patlama: Sebep Asabiyetinin Kökenine Yolculuk
Birkaç saat sonra, o anki sinirli konuşmanın ardından yalnız kaldım. Kendimi yalnız hissettim ve başımın dönmeye başladığını fark ettim. Gecenin karanlığında, o kadar çok şey vardı ki düşüncelerim birbirine karışıyordu. Hemen bir kalem aldım, her şeyin üzerinde olduğu eski defterime yazmaya başladım. O anda, bu duyguların aslında benden bir şeyler beklediğini fark ettim.
Sebep asabiyeti, bence biriken duyguların ve çözümlenememiş stresin bir araya gelip patlamasıydı. O an, küçük bir şey, bir yorum, belki de küçük bir hareket aslında büyük bir sorun yaratabiliyordu. O kadar çok duyguyu içimde biriktirmiştim ki, hiç farkına varmadan her şey beni tıkamaya başlamıştı. Sebep asabiyetinin temeli aslında bu kadar derindi. Herhangi bir uyumsuzluk, dikkatimi çekmeyen bir şey ya da bir yanlışlık, içimdeki patlamayı tetikliyordu.
Yalnız başıma geçirdiğim o akşamda, her şeyi daha net bir şekilde görebildim. Çevremdeki olaylar, insanların küçük yanlışları, günlük telaşlar birikerek içimdeki asabiyeti büyütmüştü. Kendime de, “Neden bu kadar sinirliyim? Her şey bu kadar büyütülmeye değer mi?” diye sorarken, birdenbire fark ettim ki aslında uzun zamandır içimde biriken ve üzerinde durulmamış her şey, günün birinde böyle patlayacaktı.
—
Bir Gece, Bir Sonra Yeniden Başlamak
O akşam yazarken, bir an içimi bir hafiflik kapladı. Kendimi biraz daha sakin hissediyordum. Yavaşça ve derin bir nefes alarak yazmaya devam ettim. İçimdeki birikmiş tüm siniri yazmak, bir nevi rahatlamamı sağladı. Sebep asabiyetinin cevabı, kendi içimde sakladığım tüm bu duygulardan ve streslerden çıkıyordu. Belki de insan zaman zaman bunu fark etmiyor, bu kadar büyük duygusal yükleri taşımanın ne kadar zorlayıcı olduğunu anlamıyor.
Yavaşça, aslında ne kadar çok şeye birikmiş tepki verdiğimi fark ettim. Geleceğe dair kaygılarım, geçmişteki pişmanlıklarım, insanlar arası ilişkilerde yaşadığım sıkıntılar, her biri birer küçük taş gibi birikmişti. Birikmiş bu taşlar, sonra her şeyin en küçük uyumsuzluğuyla patlayan bir duvar gibi bana geri dönüyordu. O an, içimdeki asabiyetin ne kadar insani bir şey olduğunu anlamaya başladım.
—
Sonuç: Sebep Asabiyeti ve Kendini Keşfetmek
O geceden sonra, duygusal bir patlama yaşamadan önce, asabiyetimi anlamaya başladım. Sebep asabiyeti aslında, dışarıdan bakıldığında küçük bir problem gibi görünen, ama iç dünyamızda yıllardır biriken streslerin, duyguların ve kaygıların bir tür dışa vurumu gibiydi. O yüzden aslında bu asabiyetin bir anlamı vardı. Kendimi keşfetmek, kırılma noktalarına gelmek ve bir şeylerin değişmesi için bir fırsat yaratmak gerektiğini düşündüm.
Sebep asabiyeti, aslında sadece bir anlık bir sinir hali değildi. Her bir sinir patlaması, bir şeyin değişmesi gerektiğini gösteriyordu. Benim için bu durum, kendime dönüp bakmam ve ne kadar çok şeyi içimde biriktirdiğimi anlamamla ilgiliydi. İçimdeki gerginliği yazarken, biraz daha sakinleşiyor, biraz daha kendimi buluyordum.
İçimdeki asabiyetin, aslında ne kadar insani bir şey olduğunu fark ettim. Bu, bir çözüm değil, ama bir farkındalık oldu. O an, sebep asabiyetinin ne demek olduğunu daha iyi anladım.